نگاه وجملهً نگاه

هرنگاهي يک جمله بيش نيست. که تا پلک مي گشايد همان جمله ادا مي شود. همان سخن باز شنيده مي شود. منتهي هر نگاه جمله ايست، سخني است ... هر « جملهً نگاهي » را فقط و فقط يک نفر مي فهمد و آن يک نفرمخاطب آن است، مخاطب نگاه. مخاطب چشم. يعني فقط همان کسي جمله_نگاه را مي شنود، ميفهمد، که نگاه روي سخنش با اوست با او حرف مي زند، چشم در روي او گشوده است و شگفت انکه، اين جملهً نگاه را ديگران، تماشاچيان و بينندگان ديگر که آن را مي بينن، نمي فهمند. از ان سر در نمي آورند. اصلا تا چشم از مخاطب بر گرفته مي شود و به روي کس ديگري دوخته مي شود. جملهً نگاه غيب مي شود و چشم ميماند بي نگاه، عدسي اي مي شود فقط براي ديدن نه، گفتن شگفت تر انکه جملهً نگاه هر چشمي را خود صاحب چشم، صاحب نگاه نمي فهمد

جمله نگاه هر چشمي را بايد چشم مخاطبش معني کند

Dr.shariati